#13. ZA CO KOCHAM ŚWIĘTA?

Hoł, hoł, hoł! Witam Was serdecznie w ten po-świąteczny, acz niezbyt zimowy dzień. Mam nadzieję, że mimo pogody daliście się ponieść magii oraz urokowi ostatnich dni.

Jeśli o mnie chodzi, to tegoroczne święta po raz pierwszy w życiu spędziłam poza domem – w Łodzi, w której wiele rzeczy wygląda zupełnie inaczej niż  u mnie.

Dziś jednak chcę skupić się na tym, co najbardziej kocham w świętach. Nie zważając na nerwy, które towarzyszą przygotowaniom czy tłumom w sklepach (rok temu pracowałam w najbardziej obleganej galerii w Krakowie, więc wiem o czym mówię) – kocham ten pełen magii okres, gdy miasto zostaje przyozdobione pięknymi dekoracjami i lampkami, w radiu lecą świąteczne hity z „Last Christmas” na czele a wszystko dookoła (w teorii) opatula nieskazitelnie biały puch.

Uwielbiam Wigilię i Boże Narodzenie, ponieważ w te dwa wieczory w końcu się nie spieszymy. Gdy kończymy dopinać na ostatni guzik wszystkie przygotowania, ostatni raz mieszamy zupę i nastawiamy karpia w końcu następuje czas na złapanie oddechu, zwalniamy tempo i celebrujemy wspólnie spędzony czas.

Od zawsze kochałam święta. Jestem tradycjonalistką, osobą, dla której rodzina jest bardzo ważna, nic więc dziwnego, że jest to dla mnie takie ważne.

Uwielbiam babciny barszcz biały robiony na grzybkach, które sami zbieramy. Czy kapustę z czerwoną fasolką. Moment obdarowywania się prezentami, czy nawet samo ich kupno – jest to dla mnie coś niesamowitego.

Od kilku lat mamy tradycje, że po posiłku oraz rozpakowaniu prezentów fotografujemy się przy choince – najpierw razem, potem z poszczególnymi osobami. Wieczorem odwiedza nas „przyszywana” rodzina – przyjaciele, z którymi również robimy zdjęcia. Mam ich całe foldery – dzięki nim doskonale widać, jak się zmieniamy, kto w kolejnym roku dołącza do wspólnego świętowania, a kogo, chociażby ze względu na wyjazd, brakuje.

Takie zdjęcia zawsze wywołuję i chowam w albumie. Zaklęta w nich jest magia tych chwil.

Wiem, że wiele osób twierdzi, iż święta to wyścig szczurów na to, kto ulepi więcej pierogów czy kupi droższe prezenty. No cóż, jeśli tak ktoś traktuje ten okres, to szczerze mu współczuje. W dobie materializmu i popędu do posiadania zatracamy to, co najpiękniejsze – czas spędzony razem. Cieszę się, że mnie i moją rodzinę ten kryzys omija, choć teraźniejsze święta już w jakiś sposób różnią się od tych sprzed kilku lat. Jednak, nie uważam, że te zmiany są złe. Pomimo chęci bycia „nowoczesnym”, mam nadzieję, że wraz z rodziną zawsze będziemy mieli czas na to, by w Wigilijny i Bożonarodzeniowy wieczór usiąść przy stole, złamać się opłatkiem i obdarować radością. Wiem również, że ja na pewno będę kontynuować nasze tradycje, bo po prostu je kocham i uważam, że to coś, co spaja naszą rodzinę.

Pamiętajcie, prawdziwe święta to czas magiczny, czas cudów, czas bycia razem. Nie pozwólmy, by popęd za pracą czy pieniądzem nam go popsuły.

Wesołych Świąt!