#74. ZAKOCHUJĄC SIĘ W BIESZCZADACH - POŁONINA WETLIŃSKA

Hola!

Minął już prawie miesiąc od naszej pierwszej wyprawy w Bieszczady, a ja tęsknię za górami okrutnie. Dlatego dziś przychodzę do Was z relacją z naszej wyprawy na bardziej wyszukany, bieszczadzki szlak – Połoninę Wetlińską. Choć trochę osłodzę sobie tą tęsknotę, a co!

Trasa: Wetlina, Stare Sioło – Górna Wetlinka | mapa-turystyczna.pl

Wycieczkę rozpoczęliśmy dość późno, bo około 11. Wyszliśmy z PTTK Wetlina, gdzie mieliśmy nocleg i udaliśmy się w stronę Starego Sioła, gdzie żółtym szlakiem mieliśmy zamiar dojść do Przełęczy M. Orłowicza, by następnie czerwonym dojść do Chatki Puchatka i zejść najpierw żółtym, a potem czarnym, do Górnej Wetlinki. Łącznie – niecałe 14 km i 757 m podejść.

Żółty szlak niemal w całości prowadzi w lesie, dodatkowo głównie pod górę. Tylko na początku, przez chwilę, idziemy po pięknej łące, potem tylko las, góra, las, góra. Widoki pojawiają się dopiero po wyjściu na Przełęcz. I wtedy też zaczyna mocno wiać, także kurtki jak najbardziej wskazane. Szlak czerwony za to obfituje w piękne widoki. Gdzie byśmy nie spojrzeli – widzimy góry! Coś niesamowitego. W trakcie naszej wędrówki, na początku było pochmurnie i szarawo, w lesie niemal się z nas lało, gdyż było tak duszno, na szczęście po wyjściu na górę zaczęło się przejaśniać, pokazało się słoneczko i zrobiło się naprawdę przyjemnie. Szło też się całkiem fajnie, mimo kilku bardziej bądź mniej męczących podejść. Tak naprawdę, niemal do samego Osadzkiego Wierchu idziemy głównie pod górę. Potem czeka na nas jeszcze jedno podejście pod samą Chatkę Puchatka i to by było na tyle. Choć na mapie nie wygląda to strasznie, szlak dał nam troszkę w kość – głównie w trakcie wędrówki przez las. Było mega duszno a ja dodatkowo byłam struta, niewyspana i na kacu.;) Zejście natomiast okazało się nawet przyjemne. Postanowiliśmy wyjść jak najbliżej PTTK, więc nasz wybór padł na szlak czarny i to był strzał w dziesiątkę – był naprawdę urokliwy! Prowadził nie tylko lasem ale i ślicznymi łąkami pełnymi kwiatów. Mieliśmy też dobry widok na okoliczne góry. Choć była to dłuższa opcja, warto było nadłożyć drogi.

Na szlaku zostałam zaatakowana przez tego jegomościa… To było okropne. Wskoczył mi za język buta i ponad wszystko próbował się pod niego schować… Czułam te wszystkie napierające nóżki… Bleeeee….

Rozczarowała nas natomiast Chatka Puchatka. Miejsce obskurne, z niesympatyczną Panią w sklepiku, gdzie do kupienia były tylko jakieś paskudztwa (7days, czipsy, zupki chińskie). O Chatce naczytałam się bardzo dużo na grupach bieszczadzkich, dlatego koniecznie chciałam o nią zahaczyć. Teraz pewnie wyjdę na mega wygodnego pseudo-turystę, ale myślałam, że spokojnie można tam kupić coś ciepłego do jedzenia, jak np. w Pięciu Stawach. Nic bardziej mylnego. Nawet jeśli chodzi o sam budynek – naprawdę, zero w nim uroku… Sytuację i ocenę podratowali jedynie ratownicy GOPR, którzy akurat prowadzili szkolenie dla wszystkich obecnych. Profesjonalizmu i dobrego humoru z pewnością im nie brak w porównaniu do pani ze sklepiku.;) Dlatego naprawdę nie rozumiem tego oburzenia, kiedy niedawno opublikowano plany dotyczące wyremontowania tego miejsca. Serio, po tym, co czytałam na grupach, naprawdę myślałam, że to miejsce wyjątkowe, że coś w sobie ma, a tymczasem… Ciemno, brudno i niesympatycznie. I nie, nie chodzi mi o hotel pięciogwiazdkowy w górach, no ale o… cokolwiek. Niestety, to tylko pokazuje jak jeszcze Bieszczady są niedocenianie i zaniedbane (stan dróg z Duszatyna do Wetliny czy problemy z komunikacją tylko to potwierdzają). Ja wiem, że pewnie mnóstwo osób będzie broniło tego stanu rzeczy, bo dzikość, natura, brak tłumów i w ogóle „to już nie to, co kiedyś!!!”, ale moim zdaniem ten region zasługuje na spore dofinansowanie i odnowienie. A także i wizyty. Jest piękny. I mimo wielu osób na szlaku – wciąż czuje się jego dzikość. I moim zdaniem nie zepsują tego ani turyści ani ułatwienia dla nich. Dlatego mocno trzymam kciuki za remont Chatki Puchatka i chętnie jeszcze ją odwiedzę, gdy on dobiegnie końca.