#38. HOLA, MENORCA! LOS DELFINES, OKOLICA.

Hola!

Zapraszam dziś na drugą część zdjęć z Minorki – tym razem z miasteczka, w którym mieścił się nasz hotel – Los Delfines. Wiecie, że jego nazwa nawiązuje do „pomnika” z delfinem, który znajduje się na głównym rondzie miasteczka?

Samo w sobie Los Delfines jest malutkie. Przeszliśmy je całe (razem ze zdjęciami, chodzeniem po sklepikach i powrotem) w około dwie godziny. Generalnie, kilkakrotnie robiliśmy sobie spacery po okolicy i do hotelu wracaliśmy na kolację.

Po Los Delfines widać dwie rzeczy: po pierwsze, że przełom września i października to już praktycznie koniec sezonu – wiele sklepów było już po prostu zamkniętych, a po drugie: popularność Minorki faktycznie nie jest jakaś spora, zważywszy na ilość opuszczonych budynków. Dla nas bomba, bo przecież właśnie takiego miejsca szukaliśmy – spokojnego i pięknego.

Nie będzie kłamstwem, jeśli powiem, że w dużej mierze Minorka jest nastawiona na Brytyjczyków – w całym miasteczku widzieliśmy kilka „british” knajp lub takich, które reklamowały brytyjskie jedzenie. Nawet w naszym hotelu codziennie na śniadanie był bekon, fasolka i kiełbaski – typowe, brytyjskie jedzenie. Nie przeszkadzało nam to jednak, bo i tak nie planowaliśmy jeść na mieście – posiłki w hotelu wystarczały nam aż zanadto (o tym kiedy indziej).

Warto wspomnieć o bramach i ogrodzeniach z drzewa oliwkowego – nie wyglądają, a są niesamowicie wytrzymałe. Podobno istnieje specjalna firma, która zajmuje się ich wytwarzaniem i wysyłaniem w każde miejsce w Europie.

Roślinność na Minorce jest przepiękna!

Prawie w każdym sklepie z pamiątkami (a była ich zdecydowana większość!) można kupić różne, kolorowe literki na płytkach. Prawie wszystkie domki, wille i hotele właśnie z nich stworzyły swoje nazwy i adresy.

Miasteczko, mimo, że niewielkie było bardzo urodziwe. Już pierwszego dnia znaleźliśmy obłędne klify, z których był niesamowity widok na zachód słońca. Spędziliśmy na nich naprawdę dużo czasu, nie doczekaliśmy jednak całkowitego ściemnienia, gdyż droga na klify była minimalnie niebezpieczna i bardzo nierówna – lepiej nie wchodzić na nie (bądź schodzić) po zmroku.;)

Początek przejścia do klifów.

Minorka ma generalnie dość sporo plaż (więcej niż Majorka!). Często mieszczą się one w urodziwych zatoczkach i są niewielkie – jak chociażby te przy hotelu, ale nie można powiedzieć, że nie są urocze. Choć, prawde powiedziawszy, po tych wakacjach stałam się wielką fanką klifów i to właśnie na nich się rozkładaliśmy, opalaliśmy i wchodziliśmy do wody. W naszej okolicy plaż było kilka, ale skorzystaliśmy z nich tak naprawdę raz – klify górą!