#76. HOLA MALLORCA! CZĘŚĆ 3 - PROSTY I NIEZWYKLE WIDOKOWY SZLAK W GÓRY

Hola!

Dziś przychodzę do Was z głównie fotograficzną relacją z naszych dwóch podejść do gór Majorki. Jak się okazało, Cala Sant Vicenc było idealną bazą wypadową na naprawdę prosty ale równocześnie niezwykle widokowy szlak. Z góry też polecam przed jakąkolwiek wycieczką wybrać się do punktu informacji i poprosić o mapkę z zaznaczonymi szlakami – dostaniecie taką do obserwacji ptaków, jednak będą na niej zaznaczone także ciekawe szlaki górskie wraz z ich poziomem trudności i orientacyjnym czasem przejścia.

Do wybranego przez nas szlaku mieliśmy dwa podejścia – pierwsze, gdy było pochmurnie i padał deszcz oraz drugie, gdy także było pochmurnie, jednak w trakcie naszej wędrówki pięknie się rozpogodziło.

zrzut z mapy googla :) serduszkiem oznaczony najprawdopodobniej nasz szczyt :D

Szlak zaczyna się dosłownie 2 minutki ulicą od naszej plaży. Idziemy ulicą Avinguda del Cavall Bernat i skręcamy przy śmietnikach w prawo w ulicę Carrer Ruiz de Alda. I teraz dwie sprawy.

Po pierwsze: weźcie ze sobą puszkę mokrej karmy, którą kupicie w sklepiku nieopodal za troszkę ponad ojro. A najlepiej dwie. Przy śmietnikach jest miejsce karmienia kotów. Podczas naszych codziennych odwiedzin potrafiło przyjść ich nawet trzynaście. Serce mi się kraje, kiedy o nich myślę, mimo, że okoliczna fundacja o nich wie i są dokarmiane przez karmicieli – kilka z nich podczas naszej wizyty było na pewno chore – zgłosiliśmy to fundacji, naprawdę mam szczerą nadzieję, że się nimi zajęli.

kociaki dostają głównie suchą karmę, więc nawet na śmieciowego felixa był szał... olbrzymi plus za to, że wszystkie były ciachnięte! pod tym względem Baleary naprawdę przodują!

Po drugie: alby wyjść na szlak trzeba przejść za ogrodzenie za tablicą pamiątkową. Nam wydawało się to dziwne, że szlak prowadzi przez prywatną ziemię i za pierwszym razem odbiliśmy w lewo – też warto tam pójść, fajna roślinność, skały i widoki, jednak pierwotny szlak prowadzi właśnie za ogrodzeniem.

właśnie za tą tablicą widzicie bramkę, przez którą trzeba przejść.

poniżej zdjęcia z miejsca, do którego doszliśmy skręcając w lewo:)

tak było po odbiciu w lewo.

Sama trasa jest banalna. Została pięknie nasypana droga z jasnych kamyczków przez jej zdecydowaną większość. Zero trudności, poza niewielką odległością. Przechodzimy koło jakichś dziwnych wykopów, nad czymś w stylu nasypu, który widać także z miasta, mijamy kilka jaskiń. A to wszystko w towarzystwie uroczych i ciekawskich kózek.

Potem dochodzimy do momentu, gdzie ceprostrada się kończy i tu pojawiają się minimalne utrudnienia – przede wszystkim: zero oznaczeń. Kierować się trzeba za malutkimi wieżyczkami ułożonymi z kamieni. To właśnie tutaj zrezygnowaliśmy z dalszej wędrówki za pierwszym razem po tym, jak Paweł poślizgnął się na kamieniu. Nie wiedzieliśmy co nas czeka, a mieliśmy jeszcze kilka dni na wycieczkę, więc postanowiliśmy się wycofać.

tak było za pierwszym podejściem. serio, mimo deszczu - był klimat!

a tu jeszcze zdjęcia z telefonu, gdyż aparat przestał współpracować po chwili w deszczu.:P

Troszkę idziemy po kamieniach, trochę po roślinności, trzeba uważać, żeby noga nie wpadła nam w jakąś dziurę. I tutaj też jeszcze jedna uwaga – na końcu upewnijcie się, że miejsce, do którego dojdziecie, to na pewno szczyt – gdyby nie nasza wrodzona ciekawość i jeszcze odrobina zapasu czasu, zapewne nie weszlibyśmy na samą górę – po drodze czeka nas fejkowy szczyt;). Ten prawdziwy jest tam, gdzie jest kostka z małym napisem.

powrót, gdy pogoda była bardziej sprzyjająca i śliskie kamienie nam nie groziły. możecie zobaczyć dokładnie trasę.;)

pojawiają się pierwsze widoczki i wychodzi słońce...

po kamyczkach w górę. zakosami:)

górskie drogowskazy ;)

czasami ścieżka była bardziej wyraźna, głównie jednak zdecydowanie mniej. weszliśmy jedną stroną a zeszliśmy drugą :D

Szlak prowadzi dalej, według mapki, już trochę bardziej skomplikowaną trasą. My jednak zrezygnowaliśmy z dalszej wędrówki, przede wszystkim dlatego, że zrobiło się nieznośnie gorąco, słońce chciało wypalić nam oczy, do tego wyruszyliśmy kawał czasu po śniadaniu i nie zdążyliśmy na obiad, więc chciało nam się jeść. Czuję trochę niedosyt, jednak – to góry, przecież nie uciekną. No i fajnie zostawić sobie coś na przyszłość.:)

¾ szlaku to naprawdę banał, pozostała ¼ to zabawa i minimalny poziom trudności. Widoki są nieziemskie. Jeśli tylko lubicie dłuższe spacery i powolne zdobywanie wysokości nie sprawia Wam trudności – naprawdę polecam! A widoki… Zwłaszcza jak wyszło słoneczko… No coś wspaniałego. Zresztą, co się będę rozpisywać. Sami zobaczcie!